10:57 24 Februar 2020
Slušajte Sputnik
    Analize i mišljenja
    Preuzmite kraći link
    Piše
    1791
    Pratite nas

    Hram Saborne crkve u Beogradu je u vlasništvu Srpske pravoslavne crkve, ističu sagovornici Sputnjika, profesor Pravnog fakulteta Univerziteta u Kragujevcu Zoran Čvorović i istoričar Aleksandar Raković.

    Zašto nije problem što je Saborna crkva u Beogradu vlasništvo države Srbije, zašto bi onda manastir Ostrog bio u vlasništvu Srpske patrijaršije, zapitao je ovih dana crnogorski premijer i direktno obmanuo javnost.

    „Braneći“ predlog Zakona o slobodi veroispovesti, premijer Crne Gore Duško Marković je po oceni Čvorovića, profesora pravne istorije, imao nameru da sakrije pravu nameru donošenja zakona jer, kako kaže, jedino tome može da služi kada se ovakve stvari spuste na nivo upoređivanja katastra.

    Saborna crkva pripada crkvi

    Direktno ga prozvavši jer ne govori istinu, Raković je Markoviću spočitao da nije dobro umeo ni da pročita dokument koji su sami objavili.

    „Katastar je javni dokument i u njemu se čak i iz onog dokumenta koji su oni objavili vidi da je zemljište vlasništvo Republike Srbije, a hram vlasništvo SPC. I ništa nije sporno. Tako recimo, zemljište u Crnoj Gori može biti vlasništvo današnje države Crne Gore, ali su crkve i ostali verski objekti u vlasništvu Srpske pravoslavne crkve“, ističe Raković.

    To je, kaže, kao kada ste vlasnik stana u zgradi koja je napravljena na državnom zemljištu.

    Zašto bi manastrir Ostrog bio u vlasništvu Srpske pravoslavne crkve kada to nije ni Saborna crkva u Beogradu, zapitao je crnogorski premijer, obmanjujući javnost

    Nedvosmislen je i Čvorović. Hram Saborne crkve se nalazi u vlasništvu SPC, a prema Zakonu o prometu nepokretnosti Republike Srbije, zemljište na kome se nalazi hram pripada državi, ali je ono u službi hrama, služi za njegovu redovnu upotrebu i koristi ga nosilac prava svojine nad hramom, u ovom slučaju Srpska crkva.

    On objašnjava da je ta situacija da se Saborna crkva nalazi na državnoj imovini posledica nacionalizacije crkvene imovine posle 1945. godine od strane novih revolucionarnih vlasti.

    „Hronološki gledano, fizičkom gonjenju crkve i ograničenju slobode bogosluženja prethodilo je otimanje crkvene imovine. Prvo se započelo sa otimanjem crkvene imovine Zakonom o agrarnoj reformi iz 1945. pa su tada, na primer, oteti eparhijski konaci u Nikšiću i na Cetinju, pa ogromna imovina Manastira Svete trojice u Pljevljima, tada je nacionalizovana i imovina SPC i u današnjoj Srbiji“, navodi Čvorović koji se posebno bavi crkvenim pravom.

    Bezakonje zvano — nacionalizacija

    Današnje stanje po pitanju imovinsko-pravnih odnosa velikim delom je posledica tog bezakonja koje je ozvaničeno i zakonom o nacionalizaciji, iako se, kako je primetio, u Srbiji to dobrim delom ispravlja kroz proces restitucije.

    „Kada se posmatraju samo stvari iz ugla dva katastra, onako pojednostavljeno kako je to bivši student kragujevačkog Pravnog fakulteta, crnogorski premijer Marković pokušao da postavi, to samo pokazuje dve stvari — ili je on loš pravnik, ili ima nameru da zabašuri stvari. Ja mislim da je reč i o jednom i o drugom slučaju. Loš pravnik ne ume apstraktno da misli, a pokušava da zabašuri pravu nameru. Kroz poređenje dva katastra mi ne možemo ništa da znamo ako ne znamo čitav istorijat uknjižbe, a moramo pre svega da znamo kakav je značaj neprikosnovenosti crkvene imovine kada je u pitanju pravo na slobodu veroispovesti“, objašnjava profesor pravne istorije.

    Čvorović napominje da kada se crkvi ograničava njeno pravo svojine, time se ograničava i njeno pravo na slobodno bogosluženje i tada počinje progon crkve.

    © CC BY-SA 3.0 / Wikipedia/Solumija / Holy Trinity monastery Pljevlja - Montenegro
    Manastiru svete trojice u Pljevljima je nacionalizacijom već oduzeta ogromna imovina

    Zato smatra da predloženim zakonom koji podrazumeva otimanje imovine SPC, počinje doba otvorenog gonjenja crkve, kao i posle 1945. godine.

    Sagovornik Sputnjika naglašava da su od Milanskog edikta, sa prvim hrišćanskim carevima, kada je Crkva izašla iz epohe gonjenja, donošeni zakoni kojima je garantovana neprikosnovenost crkvene imovine, kako bi crkva mogla zaista slobodno i valjano da obavlja svoju misiju. Sve ono što je Crkva stekla na zakonit način, kupovinom, poklonima, pripada njoj, ističe on.

    Raković ukazuje i na to šta je krajnja namera predloženog zakona.

    „Ovaj zakon se donosi samo da bi se SPC oduzela imovina. SPC je htela da sa državom potpiše temeljni ugovor, ali Crna Gora to nije htela da učini jer je imala nameru da ide do kraja, da otimanjem imovine istera SPC iz svojih kanonskih teritorija u Crnoj Gori i da rasrbi Crnu Goru do kraja.“ 

    Međutim, on je uveren da oni koji rukovode ovim procesom nisu u Podgorici ni na Cetinju, jer oni, kako kaže, za to nisu sposobni.

    „Oni koji rukovode time su u Rimu i u Zagrebu, a oni su i te kako kompetentni da rukovode crkvenim pitanjima i rukovodiće njima korak po korak“, tvrdi Raković.

    Tagovi:
    otimanje, zakon, Crna Gora, crkvena imovina, crkva, SPC
    Standardi zajedniceDiskusija
    Komentariši preko Sputnik nalogaKomentariši preko Facebook naloga